drôme-werkvakantie voor coaches, therapeuten, begeleiders

Een Gaandeweg-aanbod:

  • voor coaches, therapeuten, begeleiders
  • om actief en concreet ervarend samen te leren, met en van elkaar (intervisie)
  • om te geven, te (be)vragen en actief mee te maken

diois-juli-09-109

werkvakantie-juli-2017-voor-coaches-therapeuten-begeleiders

werkvakantie-mei-2017-voor-coaches-therapeuten-begeleiders

Info: karen.vermeylen@gaandeweg.be // 0032 476424457 // http://www.gaandeweg.be

Advertenties

warme wensen

“Wolven leven in roedels. Elk dier kent zijn positie en rol in de groep. Ook wanneer ze slapen, eten, jagen, vluchten, trekken. Op tocht lopen de oude of zieke dieren vooraan in de groep. Ze geven het tempo van de hele groep aan. Als het andersom was zouden ze achterblijven, het contact verliezen met groep. Daar achter komen enkele krachtige dieren, de frontlinie. In het centrum loopt de rest. Als laatsten volgen de sterksten. Achteraan alleen is de alfa. Vanuit die positie ziet hij de groep bewegen, kan hij laten begaan of aansturen, beslissen over richting. Waakzaam en behoedzaam houden de wolven in de roedel elkaar in de gaten.”

Fijne kerstdagen en een mooi “wolven”-jaar waarin we zorg dragen voor mekaar.

Van harte.

http://www.gaandeweg.be

bron

Nee. Ik heb het niet in scène gezet. Het stond gewoon langs de weg op onze fietsroute. Een godvergeten klein dorp ergens in het noordwesten van Frankrijk. Ik moést stoppen. Krachtiger kan een onverwacht symbool niet zijn.

Wie wilVF090816_24 leven dicht bij zichzelf (authentiek is een duur en niet altijd juist begrepen woord) moet terug naar zijn of haar bron. Wat is van mij en wat hoort bij de ander? Wat in mijn omgeving houdt me weg van mijn pad, mijn kern? Welke oude patronen zijn niet langer helpend? Wat heb ik los te laten? Te aanvaarden? Waarvoor ben ik zelf verantwoordelijk? Wat durf ik niet onder ogen zien? Hoe kan ik de dingen die toch moeten gebeuren vanuit een ander perspectief bekijken? Vanuit een andere ingesteldheid aanpakken? Welke keuze durf of kan ik (niet) maken?

 

Het vraagt moed om in de spiegel te kijken. Jezelf zien. Met alle kwaliteiten, mogelijkheden, last, onhebbelijkheden. Zie ik mezelf graag genoeg? Vertrouw ik mezelf? Zorg ik goed genoeg voor mezelf? Ik ben het waard.

Wie dat work in progress-proces gaat, kan niet anders dan er tijd voor nemen. Niet sneller dan 50 km/uur. Het vraagt moed, geduld, zorgzaamheid. En misschien een betrouwbare tochtgenoot. Iemand die meestapt richting bron en waakzaam aanwezig mee de (verkeers)regels in de gaten houdt.

Fijne tocht gewenst!

http://www.gaandeweg.be – voor data van Drôme-wandeltochten  naar jouw bron in september en oktober

the mountains are calling and I must go – john muir

Rugzak gepakt, heldere lucht, aangenamere temperaturen op les Hauts Plateaux du Vercors dan in de vallei. Dus …. bergschoenen aan en weg. De bergen wachten op wie mee wil stappen. Dat kan op één van de komende Gaandeweg wandelweken :21-27 augustus // 11-17 september // 2-8 oktober 2016.

_IGP7457

Het vraagt misschien moed om je rugzak te pakken, en je thuis voor een weekje achter te laten. Maar tegelijk geef je jezelf een cadeau: tijd, ruimte, kwalitatieve begeleiding op weg naar meer fysiek en psychisch welbevinden. Neurologen, artsen, biomedische wetenschappers achten de therapeutische impact van wandelen in een natuurlijke omgeving ondertussen duidelijk bewezen.

‘Wandelaars hebben geen verplichtingen, alleen het simpele genot zichzelf met elke stap tijdens de wandeling meer te bevrijden.’

Volgens neurologen van het onderzoekscentrum voor Uitgebreide Neurowetenschappen (Madrid, Spanje), kun je de voordelen van wandelen niet zondermeer vanaf dag één merken, maar wel na minstens een week, wanneer wandelen geïntegreerd deel uitmaakt van ons dagelijks leven. We beginnen dan langzaam de volgende therapeutische resultaten te merken:

  • Tijdens het wandelen hoeven de hersenen zich nergens anders zorgen over te maken.Lopen is makkelijk, iedereen kan het. Daarnaast krijg je een extra dosis zuurstof binnen van de pure lucht van de natuur. In dit moment wordt de frontale kwab gestimuleerd, die geassocieerd wordt met creativiteit en de gemoedstoestand. Als hier ook nog de natuurlijke vrijlating van endorfines bij komt kijken, vindt er pas echt magie plaats. De hersenen zijn meer euforisch en optimistisch.
  • Een verbeterde gemoedstoestand gaat gepaard met een verhoogde creativiteit.Er is geen sprake van druk. Het hormoon cortisol, dat het lichaam aanmaakt wanneer het stress ervaart, verdwijnt en de muren van negativiteit en depressiviteit worden neergehaald. We zijn dan in staat dingen van een andere kant te bekijken. We zijn meer ontspannen, enthousiaster en zelfverzekerder.
  • Als mensen zijn we er aan gewend om in kleine ruimtes te bewegen:ons huis, onze werkplek, de restaurants waar we heen gaan, de supermarkt waar we boodschappen doen… Dit zijn allemaal begrensde ruimtes en ze zitten altijd vol met andere mensen. Het zijn ruimtes waarvan we weten dat ze ons doorgaans meer gespannen maken. De eenvoudige handeling om te gaan wandelen in een natuurlijke, open ruimte wordt daardoor ervaren als een daad van vrijheid en expansie

  http://www.gezonderleven.com                                                                                       http://www.gaandeweg.be

 

(zoek)tocht

Elke Drôme-wandelweek, met tochtgenoten op stap in de bergen, is een bijzondere ervaring. Een wisselwerkend therapeutisch veld van voelbaar verlangen om uit een impasse te geraken, zichzelf authentiek te realiseren overeenkomstig eigen aard en geweten, de spanning van nog niet weten hoe, de angst om in het nieuwe te gaan staan.

Ik doe het als begeleider niet alleen. Elke keer opnieuw zijn de bergen en de natuur mijn bondgenoten. De traagheid van stappen, het naast mekaar zitten voor een gesprek langs de kant van het pad, het verfrissend perspectief achter elke bergkam, de hoop die langzaam daagt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Les Hauts Plateaux du Vercors zijn een prachtige werkplek – mét uitzicht. Als we halt houden onderweg, teken ik een lange lijn op het pad voor onze voeten. Een continuüm tussen twee polen. Verstard raken in één van die polen, polariseren, gefixeerd zijn in de éénzijdigheid, beknot, maakt ziek.

Symbolisch pijnlijk (h)erkenbaar voor mijn tochtgenoten die elk op hun manier geconfronteerd worden met vast-zitten, met iets niet kunnen waar-maken, met geen antwoord hebben op actuele moeilijke situaties, met de rauwe waarheid van onaffe oude situaties. Oorzaken van pijn, verdriet, onmacht.

Wanneer perfectionisme de enige manier lijkt om (h)erkenning te krijgen. Wanneer het nest waarin je opgroeide onveilig was en dat voelen alleen maar pijn doet waardoor je vlucht in rationaliteit. Wanneer je al heel vroeg de zorg hebt opgenomen voor je depressieve moeder en je vader je daardoor als “volwassene” ging beschouwen. Dan leveren dat perfectionisme, die rationaliteit, dat empathisch zorgende lange tijd heel veel op. Tot ze – op een onverwacht moment, vandaag, in je actuele situatie – zeer beperkend en ziekmakend blijken te zijn.

Dan is uitzicht krijgen op alternatieve mogelijkheden op het continuüm, én zich ermee verbinden, zeer bevrijdend. Dan brengt het voorzichtige engagement om de nieuwe alternatieven te verkennen, weer beweging. Net zoals we fysiek straks vanuit deze plek weer één van de vele paden kunnen kiezen om verder te gaan.

Leven is je voortdurend kunnen aanpassen aan veranderende leefomstandigheden. Vanuit een innerlijke vrijheid het best mogelijke antwoord kunnen bieden op de situatie die zich aandient. Response-able zijn. Niemand komt je vertellen dat je niet langer perfectionistisch, rationeel, empathisch zorgend moet zijn. Je bent de eerste die het jezelf kan / en mag / toelaten – zonder schuldgevoel.

Het betekent zoeken hoe je – op de gepaste momenten – ook zorgeloos, mild, voelend en gezond egocentrisch mag zijn, als tegenpolen voor de dysfunctioneel geworden gepolariseerdheid.

Helen is ontwikkelen van polarisatie naar flexibiliteit. Je kunnen durven bewegen langsheen het continuüm van mogelijkheden. Grote – als onoverbrugbaar ervaren – tegenstellingen worden gradueel geïntegreerd. Het vraagt alert zijn voor kleine verschuivingen. Het vraagt moed om de vele tussengebieden te verkennen. Wie zich altijd gered heeft met rationaliteit staat niet te springen om veel gevoel toe te laten. Wie er gekomen is door hard werken vertrouwt het genietend lummelen niet meteen.

Karen GaandewegIk weet het ondertussen uit ervaring, én ik krijg de feedback van deelnemers, dat zo’n Drôme-wandelweek helpt. De ruimte om te zoeken, de intensiteit van 5 dagen doorwerken, buiten in de natuur, de tijd om langzaam te verkennen, een beetje “franse” joie-de-vivre, het letterlijk onderweg zijn, het lijfelijk ervaren dat “iets anders” mag. Én oplevert.

Niet meteen een makkelijke (zoek)tocht, maar wel een cadeau aan jezelf.

www.gaandeweg.be

data wandelweken op aanvraag

goed gevoel

Wandelen zet je lichaam én geest in beweging
(artikel in Goed Gevoel januari 2016 – auteur Lynn Guillaume // foto in Feeling april 2015 – Diego Franssens)
k2 copy
Niet alleen je doorbloeding vaart wel bij een fikse wankeling, het boost ook de productie van de gelukshormonen dopamine en endorfine waardoor jij je beter voelt. Maar het succes van wandeltherapie is nog op andere factoren gestoeld. ‘Ook tijd speelt een belangrijke rol’, zegt Karen Vermeylen, wandelcoach en gestalt- en emotion focused therapeute. ‘Van mijn cliënten hoor ik dikwijls hoe fijn ze het vinden dat ze de tijd krijgen om hun verhaal te doen. De tijd om bij de essentie te komen. Ze mogen er veel woorden aan geven, het is oké is als ze er soms even naar moeten zoeken. We hoeven niet voortdurend de tijd in de gaten te houden.Tijdens de wandelweken die ik in Frankrijk organiseer gaan we samen vijf dagen op pad. Mensen zijn er dan even helemaal tussenuit. Na een dag in de bergen hoeven ze niet terug naar het werk of het huishouden, dat maakt een groot verschil. Maar niet iedereen kan of wil naar Frankrijk trekken. Daarom bied ik ook coachingsessies in Rijmenam aan. Wil iemand liever naar de kust? Dat kan ook. Ik tracht zoveel mogelijk op maat te werken. Wandelen in België is weliswaar anders dan in Frankrijk, maar ook in eigen land probeer ik de nodige ruimte en tijd te creëren. Een wandeling duurt dan al gauw twee uur.’
Drempels weg
In beweging zijn maakt praten makkelijker. Samen op tocht zijn doet iets met wederzijds vertrouwen. ‘We stappen met hetzelfde doel voor ogen, onze neuzen staan letterlijk in dezelfde richting’, zegt de therapeute. ‘Doordat er niet voortdurend oogcontact is, merk ik dat cliënten het minder confronterend vinden om over hun emoties te praten. Natuurlijk kijken we elkaar af en toe aan, maar dat gevoel is helemaal anders dan wanneer we over elkaar zouden zitten voor hetzelfde gesprek. Stiltes lijken er buiten meer te mogen zijn. Soms zijn ze ook echt nodig, wanneer we een smal, steil pad op moeten bijvoorbeeld. Op zulke momenten lopen cliënten even alleen met hun gedachten. Ook dat is waardevol. Af en toe houden we halt: bij sommige thema’s moet je ook écht even stilstaan. Alsof het bewegen in de natuur, het praten, het voelen en denken elkaar voortdurend beïnvloeden. Bij coachings binnen – dat doe ik ook – merk ik dat dat vaak wat stroever, minder natuurlijk loopt. Daarom werk ik het liefst van al buiten. De natuur maakt iets los en raakt mensen. Je vindt er schoonheid en troost en daar mag iedereen van genieten, of je vastzit of niet.’
Natuur als partner
‘Ik ben geen wandelcoach die de natuur aangrijpt als vertrekpunt’, zegt Karen. ‘Ik zal mijn cliënten dus niet vragen in welke boom ze zich het beste herkennen. De natuur maakt het wel makkelijker om te observeren. Mensen in beweging zien, vertelt veel over de manier waarop ze in het leven staan. Hoe maakt iemand keuzes? Hoe stapt iemand een berg op? Iemand die voortdurend naar adem hapt, holt zich waarschijnlijk ook in het dagelijks leven voorbij. Van waar komt die onrust? Welke rol neemt iemand op tijdens de tocht? Neemt hij zelf de kaart in handen of volgt hij liever? De natuur is eerlijk en neemt het kunstmatige weg. In een stoel kan je nog makkelijk rond je problemen heen praten, maar buiten zijn maakt heel wat duidelijk. Je kan er alleen maar bezig zijn met wat is. Met wat je als thema bij hebt en hoe je daar mee omgaat.
Voor wie
Wandeltherapie kan voor iedereen zinvol zijn, met welke klachten je ook worstelt. Karen Vermeylen: ‘Ik zie vaak mensen met burn-out, stressgerelateerde problemen of depressieve gevoelens. Bij dergelijke klachten is het extra belangrijk om op een gepaste manier in beweging te blijven en niet te blijven stilzitten, terwijl deze mensen net denken dat hun fysieke toestand dat niet toelaat. Aan den lijve ondervinden wat rust, beweging, gezonde energie betekenen en op de top van een berg de dingen letterlijk in een ander perspectief zien, helpt hen om stilaan weer mogelijkheden en vertrouwen te vinden in zichzelf. Daarnaast begeleid ik ook mensen bij traumaverwerking, eetstoornissen … Na een week zijn alle problemen uiteraard niet volledig van de baan. Je mag geen wonderen verwachten en kan je leven niet herschrijven. Bepaalde gebeurtenissen tekenen je voor altijd, maar je kan wel leren om weer van het leven te genieten en in het nu te staan. Sommige cliënten zeggen me dat ze het als een cadeau voor zichzelf beschouwen en zie ik zelfs ieder jaar terug tijdens een wandelweek, anderen begeleid ik een tijdlang in Rijmenam en geven op een bepaald moment aan dat ze het gevoel hebben dat het afgerond is. Het ene probleem vraagt meer tijd dan het andere. Door hen nieuwe inzichten en ervaringen mee te geven probeer ik die rugzak wat te verlichten.’
Meer weten: www.gaandeweg.be.

wandelweken Drôme: 3-9 april (voor mensen met stress- en burn out-gerelateerde thematiek), 22-28 mei, en de zomerwandelweek ergens tussen 21 en 29 juli (datum nog nader te bepalen)

God is abel

De zon staat al laag wanneer we rond half zeven van Kampala naar Entebbe airport rijden. Op de hoofdweg zit het verkeer muurvast. De taxichauffeur neemt ons mee langs een shortcut. “That’s how we live”, zegt hij, wanneer we door de achterbuurten van de hoofdstad rijden. Ik kan niet inschatten hoe het klinkt of bedoeld is. Verontschuldigend? Bevestigend? De-ogen-openend?

De armsten. Ze wonen er onder een golfplaat op 4 palen. Flapperend plastiek langs de wanden maakt nog enigszins verschil tussen buiten en binnen. Schermt af. Beschermt? Waartegen? Kinderen spelen in een plas in de uitgesleten diepe sporen rode aarde voor hun “deur”. Een vrouw met een baby op haar schoot zit op de grond naast een mand met enkele bananen en tomaten die ze probeert te verkopen. Zeer zeker de helft van de opbrengst van haar eigen schamele tuintje. En aan wie? De buren hebben allicht evenveel of even weinig. Zij die toch iets meer hebben -lees 4 bakstenen muren of een stukje gras- houden een geitje, en oogsten een papaya of mango van de boom in hun tuintje.

Elke stad heeft haar littekens. Maar als ik er zo door wordt gereden in een taxi, vanuit een hotel dat voor één nachtje slapen evenveel kost als het anderhalve maandloon van deze mensen, voelt het diep beschamend. Machteloos.

Hoe blijft iemand hier gezond? Kan je als kind elke dag naar school? Hoe word je hier groot? Hoe is dat om nog nooit stromend water of elektriciteit te hebben gebruikt? Wat leert het leven je hier?

IMG_0156“God is abel” staat er op de kiosk om de hoek. Waartoe is God in staat? Het lage avondlicht valt op de protserige slogantaal … Kinderen zitten met bungelende benen voor een Vodacom-winkeltje. Ze zwaaien en roepen “muzungu!” (blanke). Ze bezitten een soort “joie de vivre” die ik niet kan vatten. Misschien ligt er toch een rechtstreekse mobile-lijn naar de hemel?